Over huidhonger en wat het ontbreken ervan met ons doet
Aanraking is geen luxe.
Het is een primaire levensbehoefte.
Ja, zonder eten of drinken gaan we sneller dood, maar zonder aanraking…
dan sterven we trager. Stillaan. Vanbinnen.
Wanneer mensen geen toegang meer hebben tot sociaal contact, wanneer ze in een isolement terechtkomen, begint er iets te verdorren. Dat klinkt hard, maar zo voelt het ook. We kwijnen weg.
Wat het kan betekenen om écht gezien te worden.
Een hand die even rust op de jouwe.
Een zachte aanraking, zonder woorden.
En dan dat stille weten: dit is het. Dit heb ik gemist.
Zo vaak zie ik hoe mensen, door omstandigheden of levensgebeurtenissen, muurtjes rond zichzelf bouwen. Niet bewust, niet als keuze. Het gebeurt gewoon. Uit bescherming.
En hoe langer die muren er staan, hoe moeilijker het wordt om opnieuw toegang te krijgen tot het lichaam.
Regelmatig liggen er mensen op mijn tafel die zich hebben afgesloten van hun lichaam. Je hoeft niet altijd te weten waarom, of sinds wanneer. Wat telt, is wat we op dat moment doen: veiligheid bieden, vertrouwen laten groeien, tijd nemen.
Tijd om opnieuw contact te maken.
En laten gebeuren wat er mag gebeuren.
De laatste tijd mocht ik vrouwen ontvangen met dementie, of vrouwen die al lang alleen zijn. Wat ik daar onder mijn handen voel, grijpt me telkens opnieuw naar de keel.
Het diepe verlangen naar een aanraking die niet vluchtig is.
Niet functioneel.
Niet medisch.
Maar een aanraking die blijft.
Er zit zoveel verdriet en gemis, en tegelijk zo’n intense aanwezigheid in het genot. Vonkelende ogen. Spieren die loslaten. Een lichaam dat letterlijk uitademt.
Ouder worden raakt me. Niet het ouder worden op zich, maar hoe we als maatschappij omgaan met mensen die al een heel leven achter zich hebben. Mensen vol wijsheid. Vol herkenning. Zij weten hoe het is om een jong gezin te dragen, liefde vast te houden, zorg te geven aan ouders, ziek te worden.
Ze zijn al door zoveel levensfases gegaan. Bewonderenswaardig, het leven — in al zijn kleuren.
Met KIEZ ben ik intuïtief het pad van aanraking opgegaan. Ik wist ergens: dit is mijn weg.
Luisteren waar geen woorden zijn.
Voelen waar subtiele signalen spreken.
Telkens opnieuw ervaren hoe waardevol dit werk is.
Mijn zorg voor jou, wanneer je het nodig hebt.
De aanraking die zegt: het is oké, je mag loslaten.
En tegelijk denk ik aan al die mensen die weinig tot geen toegang hebben tot aanraking. Mensen zonder partner. Mensen die zich langzaam hebben teruggetrokken. Mensen met een ziekte waar de omgeving niet meer durft aanraken.
In mij borrelt iets nieuws.
Misschien comfort bieden aan mensen op hun laatste reis.
Of ook in die tussenfases, waar zoveel stilte zit.
Ik weet nog niet hoe dat pad er precies uitziet.
Maar ik weet wel dat het vanzelf zal groeien binnen KIEZ.
Want aanraking…
is onze eerste levensbehoefte.